Internationaal MINIEMENTORNOOI - nabeschouwingen

Gepost: 27/04/2011

SUCCESVOL INTERNATIONAAL MINIEMENTOERNOOI ed 2011

Het internationaal miniementoernooi van de Leuven Bears was weer een voltreffer!

Jeugdvoorzitter, Eugene Johnstone en z’n medewerkers mogen prat gaan op de realisatie van deze derde editie. Onze jeugdvoorzitter, zoals steeds overal aanwezig en alom contacten leggend voor het goede verloop, wist z’n grote groep van medewerkers knap te orkestreren.

Dat alles gesmeerd verliep blijkt uit het feit dat alle ploegen zeer enthousiast en opgetogen waren over het verloop van het toernooi.

De verslaggeving naar de buitenwereld over het verloop van het gebeuren, werd constant draaiend gehouden door Freddy Hernou. Dit heeft zeker ook bijgedragen tot het succes van dit toernooi. Op die manier kon onze coach van de juniors B, Ronny Faes, zelfs in het verre Turkije, het verloop van het toernooi geboeid volgen.

De verdiende winnaar van het toernooi, Mons-Hainaut, gaf in de finale een ware demonstratie van jeugdbasket op hoog niveau. Zij mochten met de Fernand Wauters Cup naar huis. Dit hadden ze in de eerste plaats te danken aan hun spelverdeler die alomtegenwoordig op het terrein was. Zeer hard werkend in defense, constant aanspeelbaar in aanval, creëerde hij voortdurend kansen voor zichzelf en voor z’n medemaats.

Het was dan ook niet meer dan terecht dat hij verkozen werd tot MVP van het toernooi.

Dit onverdroten werken is duidelijk als voorbeeld te stellen aan al onze jeugdspelers.

Hard werkend, nooit aflatend, ook bij wat tegenslag, vallend en rechtverend, knap om zien.

We kunnen alleen maar hopen dat een speler met een dergelijke mentaliteit en zo’n tomeloze inzet, op het hoogste niveau van ons nationale seniorsbasket terecht kan komen.

De Henegouwse ploeg was duidelijk de fysiek sterkste van alle ploegen. De coach van Mons trok dan ook duidelijk deze kaart tijdens de finale. Constant stond hij met de fysiek sterkere spelers op het terrein. Z’n turbo motor, de MVP, haalde hij maar eventjes van het terrein.

De aanwezigheid van de nummer 6 vooral maakte van Mons de betere ploeg. Dat de coach van Mons resoluut voor de beker ging, kwam duidelijk tot uiting toen hij pas op het einde z’n wat jongere spelers op het terrein bracht.

De andere finalist, onze Nederlandse vrienden uit Weert, toonde ook knap basketbal en leuke akties. Jammer voor hen was, dat reeds in hun eerste wedstrijd één van hun spelers z’n voet verzwikte en zo in het gips terecht kwam. In de finalewedstrijd konden ze hun gestaltevoordeel, door de grote defensieve druk die ze kregen, niet 100% benutten.

Ze hadden ’s morgens ook al het onderste uit de kan moeten halen om de andere Nederlandse ploeg, Den Bosch, te verslaan en zo in de finale te geraken. Dit gebeurde immers pas na één verlenging na de reglementair voorziene tijd.

In de poulewedstrijden was reeds tot uiting gekomen dat onze ploeg dicht aanleunde tegen het niveau van deze twee Nederlandse ploegen. Tegen Weert moesten we pas op het einde de duimen leggen, nadat we de ganse wedstrijd uitstekend weerwerk hadden geboden.

Vrijdagavond eerder gemakkelijk gewonnen, zaterdag één wedstrijd gewonnen en één nipt verloren tegen Weert, werd de derde dag van het toernooi blijkbaar fysiek te zwaar voor onze miniemen.

Tweede geëindigd in onze poule, moesten we het zondagmiddag opnemen tegen Mons-Hainaut, de eerste van de andere poule.

In verdediging lukte het nog behoorlijk, maar onze spelers konden hun aanvallend spel door de enorme verdedigende druk bijna niet ontwikkelen. Begrijpelijk ook. We kennen het gezond-agressieve spelen van onze landgenoten uit Wallonië. Maar ook in Vlaanderen is er een enorm verschil tussen de landelijke miniemen- en de landelijke kadettencompetitie.

De toename in kracht, explosiviteit en bijgevolg ook in snelheid van uitvoering situeert zich immers doorgaans bij de overgang tussen beide leeftijdsreeksen. Onze Waalse vrienden waren duidelijk vertrouwd met het onder druk spelen in een kadettencompetitie, onze miniemen heel wat minder. Die fysieke slag werd dan ook zonder meer verloren.

De wedstrijd voor de derde plaats tegen Den Bosch liet ons hopen dat onze miniemen tegen deze ploeg hun aanvallend spel wel zouden kunnen realiseren. Jammer genoeg was dit ook niet echt waar. Fysiek zwakker, maar ook mentaal al niet meer zo fris, moesten onze jongens ook hier het onderspit delven.

Wanneer we een balans opmaken, mogen we zeggen dat elke speler van onze miniemenploeg van coach Johan kans gekregen heeft om z’n steentje bij te dragen tot de knappe prestaties die neergezet werden. Alle verhoudingen in acht genomen, hebben onze miniemen zich uitstekend geweerd. Graag wil ik nog vermelden dat Ismael, een speler van het Tervuurse die onze ploeg wat meer gestalte kwam geven, zich uitstekend wist te integreren in de ploeg en dit zowel op als naast het terrein. Hij toonde met heel wat akties dat hij thuishoort op dit niveau. Dank ook aan onze miniemen voor de manier waarop ze deze speler in hun midden hebben opgevangen.

Graag wil ik dan ook coach Johan en alle spelers feliciteren voor hun optreden. We stelden tekortkomingen vast maar we gaan er in de toekomst alles aan doen om deze zoveel mogelijk weg te werken.

Wat de andere ploegen betreft, kunnen we zeggen dat alle ploegen steeds met volle inzet op het terrein stonden en dit van de eerste tot de laaatste minuut van alle wedstrijden.

Op dat vlak loste geen enkele ploeg de rol.

De spelers van het Duitse Brühler was duidelijk aan te zien dat ze nog niet zo lang basket speelden. Sportief vechtend, kregen zij de trofee van de fairplay.

De begeleiders van de Engelse ploeg Plymouth, die donderdag in een oefenwedstrijd onze miniemen B met 7 punten had verslagen, verklaarden meermaals dat hun ploeg zeer veel in dit toernooi had bijgeleerd.

Onze vrienden uit het Luxemburgse Soleuvre,waar we regelmatig met een jeugdploeg te gast zijn voor een toernooi, kwamen wat gehandicapt naar Leuven. Hun twee betere spelers waren weg met een nationale selectie.

De meest enthousiaste ploeg was ontegensprekelijk de Italiaanse ploeg uit Bologna. Tijdens de finale waren zij de grote ambiancemakers op de tribune. Ze toonden zich waardige adepten van hun coach die zeer gepassioneerd en temperamentvol tijdens de wedstrijden z’n ploeg dirigeerde. Dit leverde hem dan ook de prijs van de meest enthousiaste coach op.

Tijdens de slotceremonie bedankte onze jeugdvoorzitter alle medewerkers die van dit toernooi een basketfeest hebben gemaakt. Graag wil ik mij hierbij aansluiten. Onze landelijke miniemen en hun coach kregen, dank zij het fantastische werk van al deze mensen, de kans om aan te tonen wat zij in hun mars hebben. We kijken nu al uit naar de volgende editie!

assistent-coach Yves Buccauw

Verbinding naar verslagen en media - Internationaal Miniementornooi